maandag 20 juli 2009

Waarom doe je zoveel moeite om 60km te gaan wandelen

Met mannen in huis krijg je interessante gesprekken op gang! Gisteravond waren mijn vriendin met haar vriend blijven hangen na een middagje scrappen. Tijdens het pannenkoeken bakken snapte de mannen niet waarom je zoveel moeite doet om eerst € 1500,- in te zamelen voor een goed doel en er dan nog 60 km voor te gaan lopen ook. Dit vonden ze maar raar en zette mij wel aan het denken. Ja waarom doe je dat eigenlijk, want als je het zo brengt!

Nou de reden waarom ik het dus ga doen is eigenlijk vrij eenvoudig. Buiten het feit dat het voor mijn conditie ook niet verkeerd is om eens wat sportiever te worden en dat het gewoon leuk en gezellig is om dingen samen te bedenken en uit te voeren, zijn er ook mensen die ik heb verloren aan kanker.
Eerlijk is eerlijk, misschien geen borstkanker (al heeft een moeder van Wendy haar klasgenootje hier wel mee te maken gehad, stonden wij hier toch redelijk aan de zijlijn) maar diverse mensen uit mijn familie zijn hierdoor wel vroegtijdig van deze aardbodem weggehaald.

Mijn Oma haar zus, verloor eerst haar dochter die toen net 30 was (haar heb ik nooit gekend, maar ze liet twee jonge kinderen achter) vele jaren later verloor ze haar man, toen haar Zoon Ben die inmiddels 50 was. Bij deze begravenis ben ik ter ondersteuning voor mijn Oma mee geweest. Tante Sien storte zich bijna op het graf van haar Zoon als ze haar niet hadden tegen gehouden. De text die ze riep staat nog steeds in mijn geheugen gegrift: Binnenkort ben ik ook bij je! Dit was erg heftig, twee jaar later was het hele gezin door kanker weer herenigt en kan ik alleen maar hopen dat ze elkaar daar boven gevonden hebben.

Een krap jaar voor ons trouwen in 1997, werden we opnieuw met Kanker geconfronteerd. De enigste Tante waar we een hele sterke band mee hadden van Ruud zijn kant. Wat voor vorm zij had, durf ik niet te zeggen, maar ook zij heeft het niet mogen winnen van haar ziekte. Zondags waren we nog bij haar en constateerde we dat het beter leek te gaan dan dat we haar in het ziekenhuis hadden achter gelaten. Woensdagochtend werd ik op mijn werk verrast met het nieuws dat zij er niet meer was! Dit kon ik niet geloven en heb dit ook echt van dichtbij moeten bekijken om het te bevatten.

Dat ik een jaar of 25 was en net zwanger was van onze oudste Wendy, kwam het vreselijke bericht dat mijn Opa dit leven wilde verlaten. Na ruim 30 jaar reuma, bleek hij kanker uitzaaïngen te hebben en was de enige optie wederom een zware operatie. Verzwakt als zijn lichaam van de Reuma al was, zag hij dit niet meer zitten. Er werd Euthanasie aangevraagt en in Oktober 1997 overleed hij. De laatste zorgen die hij maakte waren om mij! Hoe moest dat nu ik zwanger was met mijn werk als Cassiërre als alles straks wel betaalpoortjes zouden worden.
Nou Opa ik kan u vertellen nu in 2009 zijn er nog steeds geen betaalpoortjes en vind ik mijn weg tot nog toe prima in dit leven.

Als je dan de vraag van de mannen moet beantwoorden is het antwoordt eigenlijk toch heel erg simpel. Dit doe je niet voor jezelf, dit doe 'IK' om al deze mensen te herinneren. Te voorkomen dat er meer mensen aan dood gaan, want voor hetzelfde geld ben ik de volgende en hoop ik ook dat mensen dit voor mij zullen doen.

Saskia

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen